Reisverhalen #1

Het eerste verhaal over ons verblijf in Azië met als eerste stop Bali. De eerste beginnersfouten zijn al gemaakt. Maar we hebben de tijd en gaan samen met onze tweewieler het eiland ontdekken.

Rond 21.00 uur vertrekt het vliegtuig richting Denpasar in Bali. Ongeveer zestien uur duurt de reis, met een korte stop in Singapore van dik een uur. De elf uur daarheen valt ons mee. We vlogen met KLM en regelmatig krijg je een warme maaltijd. Vanaf Singapore neemt een andere crew ons mee naar onze eindbestemming. Gelukkig komen we zonder vertraging of andere problemen aan op de luchthaven van Denpasar. We hebben onze Visa in Nederland al aangevraagd. Dus we komen zonder problemen door de douane. Daarna maken we wel direct een toeristen fout om daar euro’s om te wisselen voor Indonesische rupiah… Ik krijg voor 170 euro 2,400,000 IDR. Dat komt neer op 156,70 euro. Dus een flinke fee welke zij in rekening hebben gebracht. Terwijl je in Lovina zelf bijna tot geen fee betaald. Kan gebeuren natuurlijk, het gaat vast nog vaker voorkomen…

De beste keuze die we vooraf hebben gemaakt & de offer ceremonie

Onze gastvrouw Juliani bood al na het boeken van het huisje aan om ons van de luchthaven op te halen en erheen te brengen. Dat aanbod hebben we meteen aangenomen. Het is na zo’n lange reis prettiger dat je zonder gedoe en uitzoek werk op je bestemming aankomst. Ideaal dat je weet dat iemand je komt ophalen. Voordat we uiteindelijk wegrijden bij de luchthaven is het 21.00 uur geweest. Juliani zegt dat het nog drie uur rijden is naar Lovina… dat valt wel even tegen. Ik begreep het ook niet helemaal. Het is namelijk maar 95 kilometer. Zodra we wegrijden wordt het duidelijk waarom het zo lang duurt. Het verkeer is enorm chaotisch en bestaat vooral uit motorscooters. Ze vliegen je overal om je oren en een rood stoplicht is volgens mij meer een lamp dan een stopteken. Gelukkig rijdt ze voorzichtig en komen we na een uurtje in de prachtige bergen. Ondanks dat het donker is, is het prachtig om een plek te zien die zo anders is dan Europa.

Na een gebroken eerste nacht brengen we onze dag in Lovina door. De hitte is wel wat ons opvalt. Voor de tijd van het jaar is het ook bijzonder warm wordt ons verteld. Elke dag is het strak boven de 30 graden. In de middag is het vaak bewolkt en dan koelt het wel iets af. Vlakbij is een markt waar je allerlei groenten en fruit kunt kopen. Juliani heeft gelukkig een paar fietsen die we mogen gebruiken zolang we hier verblijven. We fietsen door de chaos heen en kijken wat er te vinden is. Ik zeg wat ik nodig heb en ik betaal. Als ik het zelf omreken is het niet duur. Juliani vraagt hoe het was en ik vertel haar wat ik heb gekocht en ook wat het kostte. Het komt erop neer dat we ongeveer drie keer de normale prijs betaalden. Toeristenbelasting zeg maar… Ook later in de week komt het vaker voor dat er voor toeristen andere prijzen gelden. Is ergens ook wel logisch, gezien het lage salaris hier.

Op onze eerste dag hier hebben we het geluk dat er een offer ceremonie bezig is. Het duurt een aantal dagen en wordt één keer in het jaar gedaan. Bij de tempel aan zee loopt iedereen speciaal gekleed rond. Er is verder nog niet zo veel te doen voor ons. Maar in de avond begint de echte ceremonie waar veel mensen bij willen zijn. Wij mogen ook gewoon naar binnen, alleen met een sjarpon om mag je naar binnen. Voor vrouwen geldt hetzelfde maar zij moeten ook lange mouwen dragen. Iedereen die de ceremonie bijwoont zit op de grond. Er lopen mensen naar het altaar om daar hun offer neer te leggen. Vooral voedsel werd er neergelegd. We krijgen natuurlijk niks mee van wat er wordt gezegd. Het lijkt op een soort gebed wat heel lang duurt en er wordt muziek gemaakt. Vlak voor het einde wordt iedereen gezegend. Drie keer drink je het heilige water en drie keer was je je gezicht met het water. 

Onze vriend op Bali

Om echt iets te zien van het eiland heb je vervoer nodig. Een scooter of motor is wel het makkelijkste vervoer hier en het brengt je het snelst van A naar B. Ik heb mijn motorrijbewijs twee jaar geleden gehaald en sinds het halen van mijn examen geen motor meer aangeraakt. Dus leek het me een goed plan om hier maar weer eens te beginnen. Juliani heeft rondgevraagd voor mij en we gaan samen naar de verhuurder toe om te kijken. We betalen voor de verhuur. Er staan vier motoren, dus je gaat er dan vanuit dat er altijd wel wat tussen zit. Ik mag ze allemaal testen en dan eentje uitkiezen. Dus zoals je dat op Bali doet, zonder helm, zonder beschermde kleding, op slippers rij ik in het donker over een soort fietspad heen en weer. De eerste loopt goed, maar het stuur staat scheef en heeft wat schade aan de zijkant. De tweede is beter, alleen ik krijg hem niet in zijn vrij. Nummer drie loopt niet lekker en nummer vier stuurt een beetje vreemd. Dus we stonden een beetje te kijken. Je hebt tenslotte al betaald. Na wat heen en weer gekibbel besluiten we om nummer twee maar te nemen. Ze gaan hem eerst even nakijken en dan brengen ze hem de volgende dag langs. Prima, we gaan weer naar huis. De volgende dag komen ze de motor brengen. Dus ik test hem en alles is goed. Maar als ik terugkom zijn de mannen alweer weg. Iedereen was een beetje verbaast. De registratie zit er namelijk niet bij, deze heb je nodig als je wordt aangehouden door de politie. Samen met je internationaal rijbewijs. Juliani belt zodat hij terugkomt om deze te brengen en wat dingen uit te leggen. Weer een ervaring rijker en we hebben onze motor.

Dus wil je een motor of scooter huren op Bali. Zorg altijd dat je je internationaal rijbewijs, je rijbewijs en het registratiebewijs van het voertuig bij de hand hebt!

Onze eerste ontdekkingsreis op de motor

Nu we de motor hebben willen we graag naar de watervallen toe van Sambangan. Het is soms even zoeken met de navigatie door de smalle paden heen. Maar we zijn er aangekomen. Het is wel een attractie waar je entree voor moet betalen. Voor elke groep komt er een gids mee. Hij laat ons de grootste waterval Aling-Aling zien, hier mag je niet zwemmen. Daarna lopen we richting de andere watervallen. Er zijn drie waterpoelen, de eerste met een vijf meter hoog punt waar je af mag springen en daar is ook een natuurlijke glijbaan. Verder naar beneden zijn er nog twee punten waar je af mag springen van tien en vijftien meter hoog. Wanneer ik in het water terecht kwam vanaf vijf meter vond ik het al een klap. Maar die van vijftien meter draait je maag van om. Geen idee met wat voor snelheid je het water raakt, maar ik heb er nog wel even last van gehad. Als je jezelf niet goed smal maakt voordat je het water raakt kan het wel een aardige klap zijn. 

Tip! Spring niet met je benen en armen wijd uit elkaar.

Sluit mij
Zoek je iets?
Zoek:
Berichtcategorieën: